De pen als wapen!

Een goed verhaal moet je niet doodchecken, en een goed mens moet je niet doodschrijven, maar dat heeft Adriaan van Dis (mogelijk) wel gedaan, vermoedt Sylvia Witteman. Als volgt: de ons deze week ontvallen Wim T. Schippers had een vrouw, maar stiekem had Adriaan haar ook, en niet een keer op een gore dronken vrijdag op de wc of desnoods ergens in een steegje, maar decennialang, zo'n beetje overal. Hebben ze al die tijd (publiek) geheim weten te houden, maar toen ging de dame in kwestie (tv-regisseur en producent Ellen Jens) hemelen en riep de plicht, want Adriaan is naast een geniepige lul ook een kunstenaar die boeken schrijft. Afgelopen januari verscheen er dan ook een roman over, waarna heel Nederland het smaldeel van Nederland dat kan lezen kon lezen hoe ontzettend geil en liefdevol de twee het al die tijd hadden. Toevallig behoorde Wim niet tot de analfabetische gemeenschap, dus die zag zijn eigen geschiedenis stevig herschreven worden. Goed, hij wist het al, maar nu weet iedereen het, bloemrijke details incluis. Dat is: best een optater. Sterker nog, volgens Sylvia Witteman leidde het wellicht zijn einde in, en wij kunnen ons dat best voorstellen - zoals iedereen weet zijn boeken de enige manier om tachtigplussers eindelijk eens dood te krijgen. 

Afijn, belangrijke kwestie onder literatuurwetenschappers ook meteen beslecht: nee, literatuur kan de wereld niet veranderen, maar zij is wel in staat hoogbejaarden het laatste zetje te geven.

O nee! De memoires van Marjolein Faber in de boekhandel! Wat nu? "Je steelt het en gooit het buiten op straat in de prullenbak," aldus Van Dis. "Betere optie: je scheurt een paar bladzijden uit het boek. Dan moet het exemplaar terug naar de uitgever."

Marjolein Faber en Adriaan van Dis zijn er allebei heilig van overtuigd dat Nederland en/of de wereld vergaat, al verschillen ze van mening over de manier waarop. Faber is als de dood voor bût'nlanders, Van Dis vreest broeikasgassen. Beide schreven ze daar een boek over waarmee ze niemand kwaad doen, behalve de mensen die het daadwerkelijk lezen misschien. Marjolein Faber was minister, Adriaan van Dis zit sinds jaar en dag op grachtengordel. Van Dis belichaamt alles wat Faber niet is, en vice versa. Twee totale karikaturen: de muffe volksheid van Faber enerzijds, het onuitstaanbare gymnasiumisme van Van Dis anderzijds. Afijn, om de een of andere reden vinden progressieve intellectuele types het ontzettend moeilijk om geconfronteerd te worden met de geschriften van stevig rechtse mensen, vermoedelijk omdat ze zelden in aanraking komen met stevig rechtse mensen, laat staan hun geschriften. Of misschien omdat ze denken dat zulke boeken belangrijke troeven zijn in de ideeënstrijd, Sobibor begon immers ook in het Vondelpark Mein Kampf. Straks stemt iedereen plots PVV! In werkelijkheid is Fabers Mij krijgen ze niet klein zo ondraaglijk slecht geschreven dat iedereen die het tot het einde schopt spontaan lid wordt van D66 of gaat canvassen voor Esther Ouwehand. Ieder mens, weldenkend of anderzijds, laat zich nog liever steriliseren met een roestige spijker dan dit (nog eens) te moeten doorstaan, en stom toeval maar dat geldt dus ook voor de klimaatfictie van Van Dis.